Wiersz napisany w czasie podróży autora do Egiptu w październiku 1836 roku, pod wpływem uroku aleksandryjskiego zachodu słońca, o czym świadczy końcowy dopisek samego autora: Pisałem o zachodzie słońca na morzu przed Aleksandrią.
Głównym motywem wiersza jest modlitwa skierowana do Boga. Wiersz ma postać monologu podmiotu lirycznego. Wiersz przepełniony melancholią i niezgodą na wolę Bożą.
Autor wiersza jawi się nam jako pielgrzym wygnany z ojczystego kraju: -Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi Przy blaskach gromu- który kieruje swoje słowa na tle pięknego zachodu słońca do samego wielkiego Boga – Stwórcy Wszechświata. Autor nie zgadza się na marginalną rolę człowieka w dziejących się na jego oczach przemianach historycznych. O przypisanie tejże roli autor monologu oskarża właśnie Boga. Znawcy literatury polskiej identyfikują samego Słowackiego z autorem przekazu, gdyż wiersz oddaje wiernie stan emocjonalny – pustkę i tęsknotę za ojczyzną – poety pozostającego na
1.Apostrofa
„Smutno mi, Boże!” - bezpośredni zwrot do Boga. Poeta podkreśla w ten sposób, kto jest adresatem jego monologu.
2.Epitet
„wielkie morze”, „nowe zorze”,
W utworze mamy do czynienia z dwoma głównymi wątkami:
Pierwszy z nich to motyw Pielgrzyma – wiecznego
Utwór rozpoczyna się apostrofą skierowaną do Boga: „Smutno mi, Boże!”. Niesie ona ogromny ładunek emocjonalny, o czym niewątpliwie świadczy użyte wykrzyknienie. Ten bezpośredni zwrot do Boga kończy każdą zwrotkę nadając utworowi ton wzniosły, ton...